ہجر کی آگ میں عذاب میں نہ دے
مثل سیماب اضطراب نہ دے
صندلی حسن ہے ترا درکار
درد سر کوں مرے گلاب نہ دے
بس ترا دور چشم اے ساقی
ہوش کھونے مجھے شراب نہ دے
زاہد خشک کوں شراب نہ دے
آگ دے خار و خس کو آب نہ دے
اپنے ماروں کو مت پریشاں کر
زلف مشکیں کوں پیچ و تاب نہ دے
عاشقوں کوں ہے لذت دشنام
ہر کمینے کوں یہ خطاب نہ دے
کس نے اے بحر حسن تجھ کوں کہا
کہ کسی تشنہ لب کوں آب نہ دے
کام جاہل کا ہے سخن چینی
اے سراجؔ اس کوں تو جواب نہ دے
غزل
ہجر کی آگ میں عذاب میں نہ دے
سراج اورنگ آبادی